Zien en gezien worden

De zomer is al ver gevorderd en het werk bij het Straatpastoraat staat niet stil. Als pastor heb ik veel mensen mogen ontmoeten, naar verhalen mogen luisteren, en soms wat praktische zorg mogen geven.
Ik ontmoette en man die in zijn auto sliep omdat hij niet meer thuis kon zijn, ik sprak met mensen die te maken hadden met verslaving of ziekte, ik bezocht iemand die na vele jaren eindelijk weer een eigen woning had.
We namen afscheid van mensen die het leven niet meer zagen zitten, we huilden samen en lachten samen. We lunchten op zondagen in kleine kring en hadden de ruimte om persoonlijke verhalen te delen en elkaar te bemoedigen.

Bij een presentatie die ik mocht geven over mijn werk, sprak ik over Zacheus die Jezus ontmoet. Een ontmoeting waarbij Zacheus gezien werd, niet als de geldklopper en overloper die de mensen zagen, maar als de mens Zacheus, met alle mooie en minder mooie eigenschappen. Een ontmoeting zonder vooroordeel, zonder verwijt, zonder opgave. Een ontmoeting die Zacheus veranderde, die de mens tevoorschijn riep die Zacheus wilde zijn; vrijgevig, liefdevol, gewaardeerd.
Willen we dat allemaal niet? Zo gezien worden, dat het tevoorschijn roept wat we willen en kunnen zijn? Gezien worden als mens, als uniek persoon, geliefd kind van God. Laten we elkaar zo behandelen! Als geliefd mens, mooi, uniek, waardevol, getalenteerd. Wat zou dat de wereld veranderen.

Update

De tijd vliegt voorbij. De koude winter is voorbij, de eerste zonnige dagen zijn geweest, en dus is het hoog tijd om weer iets te vertellen over het Straatpastoraat.

De wintermaanden bestonden uit huisbezoeken, straatbezoeken, bezoekjes aan de opvang, en zondagse lunches. Ik blijf me verwonderen over de verhalen en ontmoetingen, over de openheid, de humor en veerkracht die ik zie. Natuurlijk is er ook moeite, verdriet en uitzichtloosheid, maar er lijkt altijd een weg om door te gaan, vol te houden, hoop te hebben.
Blijven vertrouwen tegen de klippen op, zoals ik schreef in de blog voor de PKN Hoorn Zwaag Blokker.

Naast het gewone werk hebben we tijd gestoken in een bijzonder project. Voor het eerste BuurtFilmfestival Hoorn hebben we een prachtige film gemaakt over het de verhalen die ik als straatpastor hoor. Drie mannen vertellen mij hun verhaal, in alle openheid. We zijn erg trots op het resultaat en het was erg speciaal om onze film op 7 april op groot doek te zien in Cinema Oostereiland. De film kunt u hier binnenkort op de website zelf bekijken, en als u nu al iets wil zien, dan kunt u ons ontdekken in de promo voor het filmfestival.



2018

In de laatste blog op deze website nam Lucy afscheid van Hoorn
en nam Esther het stokje weer over.
Dat is inmiddels al even geleden!
Hoog tijd dus voor een update.

Er is veel gebeurd de afgelopen maanden.
Het kostte Esther even tijd om weer helemaal ‘in’ het werk te komen,
maar dat is inmiddels gelukt.
De contacten op straat en in de opvang zijn weer aangehaald,
zowel met bekende gezichten als nieuwe mensen.
Ook wordt er regelmatig een huisbezoek gedaan –
een woning krijgen na een periode van dak- of thuisloosheid is heel fijn,
maar het is nog maar het begin.

In oktober vierden we dat het Straatpastoraat 3 jaar bestond –
dat betekent dat de proefperiode erop zit!
We hebben besloten om ook de komende drie jaar weer verder te gaan,
in de hoop dat het lukt om daar voldoende financien voor te kunnen vinden.
Tijdens een gezellige lunch hebben we met bezoekers, vrijwilligers en bestuur
dankbaar teruggekeken op de afgelopen drie jaar,
en hebben we gebeden om Gods zegen over de komende jaren van omzien naar elkaar.
Dat het onder Zijn hoede vrucht mag dragen.

In november zijn ook de wekelijkse lunches weer begonnen.
Elke zondag is het weer vol spanning afwachten wie we mogen ontvangen,
maar we kunnen altijd dankbaar terug kijken naar gezellige en open ontmoetingen.
Wat is het goed om samen te eten! Het is een geweldige mogelijkheid tot liefdevol en gezellig gesprek.
Natuurlijk besteden we ook weer aandacht aan de feestdagen –
voor veel mensen een moeilijke tijd door gemis van geliefden
of door besef dat het leven niet is zoals je het graag zou willen.
We hopen dat we met elkaar iets van saamhorigheid mogen ervaren,
een plek om, ook met de feestdagen, even te ontspannen en welkom te zijn.

Vanaf deze plek wensen we iedereen hele fijne feestdagen en Gods nabijheid voor het nieuwe jaar!

      

Heel veel dank!!

Beste allemaal,

 

Nu Esther weer aan de slag is na haar zwangerschapsverlof, wil ik via deze weg iedereen hartelijk danken voor de gastvrije ontvangst, het samen delen en ontmoeten van de afgelopen maanden. Ik heb me zeer welkom en thuis gevoeld in Hoorn en ben dankbaar voor het vertrouwen dat veel mensen in mij hebben gesteld en mij een deel van hun levenswandel hebben toevertrouwd.

Ook wil ik de vrijwilligers danken voor hun inzet en medewerking tijdens de daklozenlunches van de afgelopen maanden. Het was erg gezellig en fijn om zo veel lieve en behulpzame mensen te treffen en te genieten van de door hun gemaakte lekkere soep. Ook door de (ex)daklozen werd dit zeer gewaardeerd. Zij missen de zondagse lunches al.

Ik heb inmiddels weer een baan gevonden als straatpastor. Dit keer in Nijmegen. Ik kan 1 juni beginnen.

Nogmaals heel veel dank en hopelijk een keer tot ziens !

 

Hartelijk groetend,

Lucy

Wisseling van de wacht

Na een periode van 4 maanden laat Lucy het Straatpastoraat Hoorn weer achter zich, en neemt Esther het stokje weer van haar over. Zij is bereikbaar via het bekende telefoonnummer en mailadres. Binnenkort zal hier een stukje ten afscheid komen van de hand van Lucy. Wij zijn blij dat het Straatpastoraat zo goed is voortgezet, vol mooie contacten en een fijn lunchseizoen.

Even voorstellen

De winter zal anders zijn dan de afgelopen jaren:
wegens zwangerschasverlof zal Lucy Geertman het werk van Esther overnemen.
Zij zal dat op haar eigen manier doen, maar het werk blijft hetzelfde –
het straatpastoraat blijft aandacht, zorg en verbinding brengen.
Hieronder stelt zij zich voor:

 

Van 15 december 2017 tot 15 april 2018 vervang ik straatpastor Esther die dan met zwangerschapsverlof is.

Mijn naam is Lucy Geertman en ik ben 54 jaar. Ik heb theologie gestudeerd en heb een paar jaar als vrijwilligster gewoond en gewerkt in de internationale en oecumenische gemeenschap van Taizé (Frankrijk).  Ik heb levensbeschouwing gegeven op HAVO/VWO scholen en  bij het Leger des Heils gewerkt in verschillende opvangen.  Al 20 jaar ga ik voor langere of kortere tijd naar Mexico om me daar in te zetten voor de aller armsten. Als vrijwilligster werk ik in het project “Niños Don Bosco”. Ik doe dan vooral straat- en buurtwerk in de armste wijken van de stad Leon met speciale aandacht voor straatkinderen en hun families.

Nu ga ik een nieuwe uitdaging aan en ga de straat op in Hoorn. Ik houd van de straat, ben er door gefascineerd en voel me er thuis. Ik zie het als een geschenk en kans om op straat allerlei mensen te ontmoeten en met hen in gesprek te gaan. Vooral met hen die kwetsbaar, buitengesloten, verslaafd, ontheemd, dakloos en/of eenzaam zijn. Ook wil ik mensen op zoeken in de opvang of bij hen thuis.

Als oecumenisch pastor hoop ik voor het “Straatpastoraat Hoorn” een verschil te kunnen maken voor de mensen die vaak vergeten worden. Ik ben ervan overtuigd dat het nu meer dan ooit nodig is om als kerken/christenen daadwerkelijk en concreet werk te maken van “De Werken van Barmhartigheid” en te leven naar het Evangelie. Ik geloof dat mensen niet door eigen schuld op straat terechtkomen.

Ik zal de werkzaamheden van Esther overnemen en ook de lunch op zondag gaat gewoon door. Ook zal ik bereikbaar zijn via het bekende telefoonnummer van het straatpastoraat.

Ik hoop velen van jullie binnenkort te mogen begroeten om nader kennis te maken en waar mogelijk van dienst te kunnen zijn.

Tot gauw !!!

Straatpastor Lucy

Tel: 06-233 53 918

Lunch op Zondag

De maand december is weer begonnen,
een natte, donkere en koude tijd breekt aan.
En juist daarom zijn de straten inmiddels weer versierd met lichtjes
en zoeken mensen elkaar binnen in de warmte op voor gezelligheid en ontmoeting.

Ook bij het Straatpastoraat volgen we deze neiging –
de eerste Lunches op Zondag zijn weer geweest.
In gezellige en ontspannen sfeer ontmoeten we elkaar in de kelder van het Foreestenhuis, een bijzondere en knusse ruimte, uitermate geschikt als een warme plek in koude dagen.

Op 3 december kregen we hoog bezoek van Sinterklaas en zijn Pietje.
Hij nam een prachtig gedicht mee, dat u hier kunt lezen.
Voor iedereen was er een cadeautje, niemand vergeten,
want dat is waar het uiteindelijk om gaat:
dat we elkaar zien, elkaar niet uit het oog verliezen.

 

 

 

Zomerse barbecue

Waar het vorige bericht in deze PastorPraat nog kopte ‘de lente komt eraan’,
is inmiddels de zomerse barbecue alweer geweest.
Er is in de lente en eerste zomermaanden beslist niet stil gezeten!

Soms is het moeilijk om hier iets te vertellen van wat er allemaal gebeurt;
ontmoetingen zijn vaak persoonlijk, net als de verhalen die daar gedeeld worden.
Verhalen van verlies, verdriet, overnieuw beginnen, hoop en blijdschap.
Bijzonder en triest, hoopvol en uitzichtloos, krachtig en vol moeite,
alles komt aan bod.

Tussen al die persoonlijke ontmoetingen door,
is ook ontmoeting in een groep belangrijk.
Ontmoeting met elkaar, ontspannen en luchtig,
even samen lachen, eten en genieten.
Dat was precies wat de barbecue op 16 juli bracht.
Een fijne ontmoeting, gezelligheid, een uitje en warme plaats.
Wij zijn dankbaar voor een mooie zomer!

De lente komt!

Hoewel het buiten op dit moment weer koud is, hebben we de eerste lentedagen al gehad.
Op Palmpasen, 9 april, scheen het warme lentezonnetje en vierden wij, tijdens de laatste lunch, Pasen.

We lazen het verhaal van de Emmausgangers; twee vrienden van Jezus van Nazareth die hun hoop en dromen
kwijt waren geraakt toen Jezus stierf. Zo verdrietig waren ze, dat ze Hem niet herkenden toen Hij bij hen aansloot op de weg.
Wat een menselijke ervaring. Ervaren wij dat soms niet net zo?
Dromen die in duigen vallen, de moed kwijtraken en verdriet dat ons verblind.
En dan toch, kan daar zomaar opeens een nieuw begin zijn, anders dan we dachten maar wel hoopvol,
beter misschien dan we durfden dromen. Een lichtpuntje dat ons de weg wijst.
God die, ook als we het zelf niet doorhebben, bij ons aanwezig is.

Met die hoop gaan we de lente in, de lichte dagen tegemoet, waarin we uitzien naar moois, naar warmte, naar goedheid.
Wij hebben elkaar die zondag dat licht doorgegeven, één voor één de kaarsen aangestoken,
omdat we willen dat het goede zichtbaar wordt, ook in dat wat wij aan elkaar geven.

Bedankt!

Rondom de kerstdagen hebben we van verschillende kerken en particulieren donaties mogen ontvangen.
Langs deze weg willen we ieder die een bijdrage heeft geleverd daarvoor hartelijk danken!

Een groot deel van de giften zal gebruikt worden om de lunch vanuit het Straatpastoraat te financieren.
Elke zondag van december 2016 t/m maart 2017 wordt er in het Foreestenhuis gezellig samen gegeten in kleine kring.
We zijn dankbaar dat we gebruik mogen maken van deze mooie locatie en voor de betrokkenheid van de kerkelijke gemeenschap.
Samen met een aantal vrijwilligers bereid ik de lunch voor, soms geholpen door één van onze gasten.
De gasten die we mogen ontvangen zijn bekenden van het Straatpastoraat;
via de inloop Bij Bosshardt, via het Leger des Heils of mensen die ik op straat ontmoet.
Een fijne ontmoeting in een divers gezelschap; een plaats van ‘even eruit’, gezelligheid, en warmte.

Voor ieder van ons een plaats aan de tafel,
voor ieder van ons schoon water en brood,
een veilige plek, een plaats om te schuilen,
een plaats in Gods licht als tafelgenoot.